Relaties

Vette mooie heerlijke film, die genoemd werd in een VN-artikel over de succesfactor van lange relaties. En dat is logisch.

Flodders

Tragisch en grappig: Mine Vaganti (losse flodders). Nu in 't Hoogt.

Figlio

In Vrij Nederland van deze week staat een heel mooi interview van Coen Verbraak met A. F. Th. van der Heijden, die een boek schreef over zijn verongelukte zoon Tonio. Van der Heijden beantwoordde de vragen per mail, omdat hij liever nog geen bezoek ontvangt. Zijn antwoorden zijn literair.

'Nou ja, hoe was de situatie? We konden niet kapotter. Het was schrijven voor of over Tonio, of in het geheel niet schrijven.'

Verbraak zegt in het interview dat hij tijdens het lezen van het boek moest denken aan de film La stanza del figlio. Daarop antwoordt Van der Heijden in een kort verhaal, over een verblijf in Venetië van hem en zijn gezin. Tonio is de eerste dagen enthousiast aan het fotograferen, maar ontdekt daarna het lezen en komt zijn kamer niet meer uit.

'Toen we in de namiddag terugkwamen, vertelde hij enthousiast over The catcher in the rye. Hij had het in een dag uitgelezen, alleen gestoord door twee kamermeisjes, die hem voor een kwartier het bed uit hadden gejaagd. Hij die, net als zijn leeftijdgenoten, zo weinig las en liever keek, was nota bene midden in Venetië aan het lezen geslagen. De rest van ons verblijf bleef hij zo veel mogelijk in zijn kamer. Nu je de filmtitel eenmaal genoemd hebt, zal ik die kamer, waarin hij zich voor het eerst echt van zijn ouders leek te hebben losgemaakt, voortaan La stanza del figlio noemen.'

Een mooi interview - ik ben benieuwd naar het boek -, maar ook een mooie film. Poeh.

Per ongeluk

Dat je dan zoekt naar een bepaalde scène uit een bepaalde film en dat je dan per ongeluk een ander pareltje tegenkomt. Om te huilen, zo mooi.

Tijd

Huilen. Lachen. Lachen en huilen. En mooi. Dat ook.

Live

Tijdens het IDFA zag ik een live documentaire: Utopia in four movements. Net als bij een normale film was er een groot scherm met daarop beelden. Alleen de voice-over en de muziek waren live. Het verhaal was hier en daar wat Amerikaans, maar wel erg mooi en de muziek - van the quavers - was gedurende de hele voorstelling briljant.

En ze hebben meer.

Fireflies by ShinyLittle

Berg

Door de vele schapen die aan het begin van de film figureerden in Brokeback Mountain moest ik geregeld denken aan deze reclame, maar die gedachte werd al snel verdrukt toen de ellende toesloeg. Net als vier jaar geleden in de bioscoop was het dus ook nu weer huilen geblazen.



(Op youtube was er in 2006 kennelijk een soort Brokeback-spoof-hype met onder meer Brokeback to the future en Brokeback of the ring)

Fictie

Op vakantie in het pittoreske Wallonische Eben-Emael las ik iets minder dan gepland, maar keek ik wel een briljante film over een boek. Ik vind dat dat ook telt.

Het is Being John Malkovich meets de bibliotheek. Little does he know...

Serieus

Niet zo grappig als the Big Lebowski, maar hij komt in de buurt: A serious man, ook van the Coen Brothers. Met vreselijk tergende personages die ik constant flink door elkaar wilde schudden en waar ik graag de hele tijd 'grrr' tegen zou zeggen.

dvd

Voor een weekendje weg hadden wij 750 dvd's mee en een dvd-speler. Die laatste bleek onaansluitbaar op de hoteltelevisie in ons huisje waardoor we waren aangewezen op televisie, spelletje en elkaar. Gelukkig verraste de VPRO ons vrijdagavond met Little Children, een vrij tragische en op het laatst zelfs spannende film met Kate Winslet.

Emma

E. had gelijk: 'Ik wil naar het wielrennen op de televisie kijken met een zakje paprikachips' is een redelijk geniaal citaat uit de even geniale film De Laatste Dagen van Emma Blank. Net als: 'Ik zie geen ei. Is het Pasen? Moet ik ze zoeken?'

Out of place

Dit verhaal is vast niet bedacht door een alfa.

Skhizein (Jérémy Clapin,2008) from Stephen Dedalus on Vimeo.

Klokken

Nu op televisie: Four Weddings and a Funeral. Toen J. een keer uit onderstaand gedicht citeerde en ik wist uit welke film deze kwam en van wie het gedicht was, kon ik constateren dat ik de film al te veel heb gezien. Daarom kijk ik nu niet, maar het gedicht blijft mooi.



Funeral Blues

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He is Dead.
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever: I was wrong.

The stars are not wanted now; put out every one,
Pack up the moon and dismantle the sun,
Pour away the ocean and sweep up the woods;
For nothing now can ever come to any good.

W.H. Auden

360

Ik ben benieuwd naar de eerste speelfilm die van deze techniek gebruikmaakt. En naar het verhaal.

Gast

Omdat de kans vrij klein is dat ik ooit Zomergast wordt a) omdat ik ongeveer even spraakzaam ben als Rolf en b) omdat ik vooralsnog niets opzienbarends heb gedaan, bedacht ik mijn eigen Zomergastenavond die K. en ik binnenkort gaan vieren.

Dat ik daar niet alles zal kunnen laten zien wat ik wil, weet ik nu al. Ik heb namelijk al uren besteed aan zoeken naar een korte film die begin 2001 door de NPS werd uitgezonden.

Ik, nog in de kast, zag een vooraankondiging. Vrijdagavond zou er op Nederland 3 een film te zien zijn over een Surinaams meisje dat worstelde met haar geaardheid.
Ik, net op kamers, besloot dus om voor het eerst niet al op vrijdag naar huis te gaan, zodat ik in alle rust naar de film kon kijken. Vragen van mijn broer, die het maar raar vond dat ik pas zaterdag thuis zou komen, ontweek ik. (Net zo gemakkelijk als de vragen over de afwezigheid van een verkering).
Ik, genesteld op de bank, schakelde vrijdagavond in op Nederland 3, om een kwartier en een paar tranen later de televisie weer uit te doen.

Het was een korte film.

Parijs

Naar Parijs, of toch maar niet? Hetzelfde zijn als iedereen, of toch maar niet? Na tips van velen keken we zondag eindelijk naar Revolutionary Road. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Turtle

Zometeen begint het MIT. Omdat het thema superhelden is en groen de lievelingskleur van Dames 1 gaan wij als de Turtles. Andere Turtles zongen het liedje So Happy Together en dat liedje werd constant gedraaid in Adaptation, (een van) de eerste film(s) die ik met mijn toen nog lief-to-be bekeek. De film was leuk, de ondertitelaar Vlaams en dat maakte de film nog leuker (en de zenuwen ontluikende liefde wat minder).

4 mei

Hou oud ik was, weet ik niet meer precies. Misschien dertien of veertien. Samen met mijn moeder keek ik naar Escape from Sobibor, een film over de verschrikkingen in dat concentratiekamp. De avond erna kon ik niet slapen. Steeds zag ik dat blote meisje voor me dat gillend wegrende uit de rij voor de douches en buiten beeld werd verslonden door een herdershond. Net zag ik dat fragment voor het eerst weer terug. Aangrijpend.

Ik weet dat het een cliché is, maar de getallen over de oorlog zeggen mij veel minder dan dit soort -weliswaar in scene gezette- beelden.

Rond 3:00 begint de scene met het meisje.

Stop

Geduld is wat je moet hebben voor het maken van een stop-motion animatie. Geduld, een camera die frame voor frame kan opnemen en een idee.

Deze zag ik op het weblog van Mijn naam is Ramon (die negen (!) jaar geleden mijn mentor was tijdens de UIT-dagen).

Molen

De eerste keer dat ik Moulin Rouge half zag, vond ik 'm stom. Onder invloed (letterlijk) van K. zag ik de film helemaal en vond ik 'm leuk. Vooral dit liedje, dat ik na het zien van de film ook graag zelf zong. Dat was niet voor iedereen even prettig.