Hg.

In de jaren dat ik samenwoonde met mijn Huisgenoot was er een mooi evenwicht. Ik regelde de happy hardcoresessies, zij liet mij kennismaken met muziek die wat meer high culture was. Daarvan vond ik niet alles even mooi, maar bijvoorbeeld wel: Antony. En deze.

Dilemma

Ik weet niet zeker of ik nagelnieuw of fonkelnieuw de beste omschrijving voor mijn spiksplinternieuwe gadget vind.

Wat ik wel zeker weet is dat ik binnen nu en een uur mijn eerste officiële ritje erop ga maken. Wat ik ook zeker weet is dat hij, leunend tegen Marsman, Bloem en Van Ostaijen, niet misstaat.

Astronaut

Gordon is dol op vliegen, zegt hij in het Volkskrant Magazine. Als de journalist hem vraagt waarom, antwoordt hij; 'Het moment dat je op zes-, zevenduizend kilometer hoogte door de wolken schiet. Báf, de vrijheid in.'

Ik vind het een beetje flauw om dit zo op te schrijven. Dat zou de journalist bij een gesprek met Balkenende ook niet hebben gedaan. Hoe dan ook, de uitspraak deed me aan een liedje van Spinvis denken.

Bril

Martin Bril is dood. Slechts negen keer stond hij op de voorpagina van de Volkskrant. De laatste dagen stond er steeds 'vandaag geen Martin Bril', dus eigenlijk wachtte ik al op dit bericht.

Martin Bril. Toen hij nog gewoon in het tweede katern van de Volkskrant stond, las ik hem soms. Dagelijks vond ik wat te veel van het goede, gewoon omdat je het op een gegeven moment wel een beetje wist. Desondanks was en is zijn observatietalent jaloersmakend. Hij was koning van show, don't tell, een van de belangrijkste journalistieke lessen die ik leerde.

Het begin van de column die hij eind september schreef na lange afwezigheid is me het meest bijgebleven.

'Wekenlang heb ik na kunnen denken over de eerste zin van dit stukje. Goedemorgen, ik ben terug. Dat leek me wel wat. Gevolgd door: en mijn oude vijand ook. Ik dacht dat ik hem zes jaar geleden had verslagen, maar niet dus. Hij heeft me weer te grazen genomen.

Kanker.

In juni werd het ontdekt en de hele zomer ben ik onder de pannen geweest met een chemokuur die me behoorlijk van de kaart heeft geveegd. Ik heb nog net wat haar, maar dat is het dan ook wel."

Zo wilde ik beginnen.'

Stop

Geduld is wat je moet hebben voor het maken van een stop-motion animatie. Geduld, een camera die frame voor frame kan opnemen en een idee.

Deze zag ik op het weblog van Mijn naam is Ramon (die negen (!) jaar geleden mijn mentor was tijdens de UIT-dagen).

Molen

De eerste keer dat ik Moulin Rouge half zag, vond ik 'm stom. Onder invloed (letterlijk) van K. zag ik de film helemaal en vond ik 'm leuk. Vooral dit liedje, dat ik na het zien van de film ook graag zelf zong. Dat was niet voor iedereen even prettig.

Extreem

Toen ik de laatste paar pagina's van Extreem luid en ongelooflijk dichtbij las, zat ik tegen het wiel van een oude Volkswagencamper op een verlaten camping in Frankrijk. Het was koud en grijzig, af en toe vielen er druppels. Naast mij stond een lege fles wijn.
Daarna bladerde ik nog eens en nog eens door de laatste pagina's van het boek van Jonathan Safran Foer over een jongetje dat zijn vader verliest tijdens 9/11. Ik keek wat voor me uit en constateerde dat er een nieuw boek mijn top tien was binnengeslopen.

(Eigenlijk wilde ik hier een pagina uit het boek laten zien, omdat Foer net als Danielewski de typografie inzet als verhalenverteller. Zo'n pagina bleek onvindbaar.)

Update: maar toen mailde Bas. En zie hier: