Auditie

Het allerallerallermooiste Zomergastenfragment van afgelopen zondag.

In den beginne

A'dam en E.V.A. is tragisch, is grappig, is lief en is mooi. Kijken dus.

Goed nieuws!

De deelnemers aan Oh oh Cherso lezen. Hoppa.

BZV

Dit is dus grappig. Ook als je niet kijkt.



En dit ook.

Nerds

Dit zag ik dus gisteren per ongeluk en ik vind het hilarisch.

Zomergasten

Vanavond is de eerste uitzending van Zomergasten. Ter voorbereiding kocht ik het boekje De achterkant van Zomergasten van voormalig Zomergasten-regisseur George Schouten met daarin behalve vrij veel borstklopperij ook een aantal leuke anekdotes.

Zo zei presentator Freek de Jonge bij de eerste aflevering van zijn zomer: 'Wie ik ben zullen we aan de hand van een aantal bekende Nederlanders de komende vijf zondagavonden eens nauwkeurig onderzoeken.'

Zomergast Harry Mulisch (daar is 'ie weer) zei na de uitzending waarin hij de hoofdrol speelde tegen zijn geliefde: 'Kon je het allemaal een beetje volgen meisje?'

Saai

Als oudejaarsnachtdoorbrengmogelijkheden zijn tot nu toe genoemd: Six Feet Under, Creatief met Kurk en Zaai. De eerste twee zijn goed, maar de laatste is ons gezamenlijke eerstejaarssentiment.
"Mijn oooooooma ligt in coooooma."
"Waar ligt dat dan?"

Kurk

Gisteren zat Arjan Ederveen bij P&W, omdat hij nu de rol van moeder vertolkt in Hairspray. Juist ja, een musical waarin ook Jim Bakkum optreedt. Zal er ooit nog zoiets leuks uit hem komen als dit?



Of dit?

Gesprek

Peter R. de Vries vind ik een nare man. Hij is zelfingenomen en arrogant en dat wordt fijn bevestigd door onderstaande uitzending. Daaruit blijkt ook dat hij geen benul heeft van wat een gesprek is.
Bert van der Veer vond ik ook niet heel prettig, maar die krijgt juist wat credits dankzij deze aflevering van 1 op 1. Vooral door hoe hij het gesprek beëindigt, na ongeveer een half uur.

Nikita

Ontwapenend. Sommige woorden lijken gemaakt voor sommige mensen. Carice van Houten liet een fragment zien van Nikita die de hulp van Irene Moors had ingeschakeld. Margriet van Houten wist Carice te verrassen met de mededeling dat er een film is gemaakt over Nikita: Hoe Nikita een paard kreeg. (Die niet te embedden is, maar wel hier te bekijken: doen!)

Dat riep kennelijk zoveel positieve reacties op dat het meisje in kwestie ook nog geïnterviewd werd door de redactie van Zomergasten, wat het volgende hoopgevende leuke feit opleverde:
Naar aanleiding van de film meldde zich onlangs een jongen via msn, die haar vroeger veel gepest had. “Hij vroeg of hij langs mocht komen. Hij had namelijk de film gezien en voelde zich heel schuldig. Hij heeft toen zijn excuses aangeboden. Ik vind dat je dan eigenlijk wel klasse hebt, dat je toch nog de durf hebt om het er over te hebben.”

Jahoor?!

Ik vraag me dan dus of de doelgroep hier net zo hard om moet lachen als ik.

Onderbuik

Mart Smeets. We krijgen er weer veel van te zien deze dagen. Ik vraag me af waardoor ik dat vervelende onderbuikgevoel krijg als ik hem zie; als hij aankondigt wat er in de Avondetappe allemaal voorbij zal komen; als hij zijn gasten introduceert.

Het antwoord vond ik nadat een nu-collega mij wees op een aflevering van DWDD uit februari.



Mart Smeets heeft geen zelfspot.

West

Het woord homo in welk medium dan ook heeft een nogal magnetisch effect op mij. Dat moet gelezen/geluisterd/gezien. Meteen. Vandaar dat ik dus vandaag in Trouw een ingezonden brief met de kop 'Leviticus over homo's' las.
De auteur wees me op een geniale scene uit the West Wing die mensen die met de bijbel schermen als ze homoseksualiteit afkeuren vrij snel stil moet krijgen.



U begrijpt: de volgende serie die gezien moet worden - na Mad Men - is the West Wing.

Turbo

Mij kun je zo wijsmaken dat dit een item uit Draadstaal is. Maar Maikel van Hoof bestaat echt. En Maikel van Hoof is echt dol op de Turbo Polyp. En Maikel van Hoof oefent echt achter de microfoon in zijn kamertje als kermisattractiebegeleider.



Uiteraard weer met dank aan Twitter.

Shampoo

Ik even blij dat ik mijn haar gisteren nog gewassen heb. Het was namelijk vanavond drie volle seconden in beeld bij het NOS-journaal. Vanaf de vijftiende seconde, that is.

Toeval

Moment 1:
Met uitzicht op de Westerschelde kraak ik mijn hersenen over de Vrij Nederland-puzzel. Aan K. vraag ik of zij toevallig 72 verticaal weet: Peter ___, droeg in 1964 Beeldreligie voor.
Ik denk aan iets VPRO of VARA-achtigs. We weten het allebei niet.

Moment 2:
Een paar uur later. Ik lees in het kunstkatern van de Volkskrant een reconstructie van het professioneel theaterdebuut van Freek de Jonge en Bram Vermeulen als Neerlands Hoop in Bange Dagen in de stadsschouwburg van Haarlem.
De directeur, Peter Lohr, heeft er flink werk van gemaakt. (...).

Lohr was begin april naar ze toe gestapt, na een voorstelling in het kleine Haarloheim theater. Of ze er iets voor voelden bij hem te komen spelen, aan het eind van het seizoen? Ze voelen verwantschap: heilige huisjes afbreken. In 1964 ontkende het VARA-televisieprogramma Zo is 't toevallig ook 'ns een keer een nationale rel met de sketch Beeldreligie waarin Lohr in bijbels jargon de aanbidding van de tv hekelde. 'Geef ons heden ons dagelijks programma. Wees met ons, o beeld, want we weten niet wat ze zonder u zouden moeten doen.'

Einde

Ik verheugde me erg op het laatste seizoen van The L Word, maar het bleek een deceptie. De grapjes waren niet zo grappig en de verhaallijnen waren onaf. Pas bij het zien van de laatste scene had ik door dat ik naar de allerlaatste aflevering aan het kijken was.

The L Word had een voorbeeld kunnen nemen aan Six Feet Under. Net keek ik nog eens naar de slotscène. Niet doen als je de serie nog niet gezien hebt. Wel doen als je opnieuw kippenvel wilt krijgen en een traantje wilt wegpinken.

Boos

Ik weet niet of woede de juiste emotie is net voordat je van plan bent je bed met een bezoek te gaan verblijden, maar ik kon het toch niet laten. Ik kreeg een mailtje van de Courage Campaign (waar ik hier al eerder over schreef) dat mij vertelde dat de National Organization for Marriage een nieuwe campagne heeft gelanceerd in de strijd tegen het homohuwelijk. Deze campagne kost anderhalf miljoen dollar en toont mensen die bang zijn voor hun vrijheid en het maar niets vinden dat kinderen op school horen dat het homohuwelijk goed is. Ik word daar dus boos van, een klein beetje misselijk en vraag me af: waarom? Waarom?

Louis

Documentairemaker Louis Theroux is fantastisch. Hij weet het vertrouwen te winnen van de meest bizarre mensen door zich van de domme te houden. 'Some people might say', is zijn manier om te zeggen wat hij van iets vindt. En het werkt. De uitzending waarbij hij bij 'the most hated family of America' was, vind ik vooralsnog het meest indrukwekkend.

X-factor

In de categorie entertainment valt ook de talentenjacht. Ik heb er een zwak voor. Idols volgde ik een paar keer, So you think you dance en Dames in de dop (hoewel je je kunt afvragen of dat over talent gaat). Ernaar kijken is als chips eten: het tot je nemen is prettig, daarna baal je.

Het enige moment dat ik weleens terugkijk, is de auditie van Paul Potts bij Britain 's got talent. De telefoonverkoper zonder X-factor: kippenvel.