Zichtbaar

Herdenking bij het homomonument,
waar zichtbaarheid het credo was.
Ik doe mijn best.


Aan eenen jongen visscher
Rozen zijn niet zoo schoon als uwe wangen,
Tulpen niet als uw bloote voeten teer,
En in geen oogen las ik immer meer
Naar vriendschap zulk een mateloos verlangen.

Achter ons was de eeuwigheid van de zee,
Boven ons bleekte grijs de eeuwige lucht,
Aan ’t eenzaam strand dwaalden alleen wij twee,
Er was geen ander dan het zeegerucht.

Laatste dag samen, ik ging naar mijn Stad.
Gij vaart en vischt tevreden, ik dwaal rond
En vind in stad noch stiller landstreek wijk.

Ik ben zóo moede, ik heb veel liefgehad.
Vergeef mij veel, vraag niet wat ik weerstond
en bid dat ik nooit voor uw schoon bezwijk.

Jacob Israël de Haan

Meer mei

Mei

In de lente is er moed nodig om te leven.
Schaduwen zijn zwaar om dragen.
Het regent gras en bladeren
en boven het zaailand hangt

een kraai aan een draad.
Een luchtballon! Een parel. Een druppel weemoed.
De geur van deeg rijst op uit de aarde.
Een dorstige vlieg verdrinkt in een glas water.

Herman Leenders

Kerstpoëzie

Kerst was nog nooit zo leuk (deel 2).

Blog

Ik ken dus iemand die zegt:
ik heb een blog geschreven
Daarmee bedoelt ze dan dit:
ik heb in mijn Moleskine
op een rokerige zolderkamer
met mijn ouderwetse vulpen
en mooie doktershandschrift
een verhaaltje geschreven.

Mijn schrijfmachine was
namelijk stuk.

Openslaan

De stapel boeken die ik op mijn fantastische feestje in 't Weerbericht incasseerde ga ik op mijn aanstaande vakantie in een huisje in Zuid-Limburg helemaal lezen. Hoop ik.*
Ik werd onder meer verrast met een dichtbundel van Rodaan Al Galidi met de mooie titel Digitale hemelvaart. De verwachtingsvolle ogen van mijn teamgenoten kon ik geruststellend toeknikken toen ik de bundel van de voor mij onbekende Irakese Nederlander opensloeg en las:

Alsjeblieft

Laat me
mijn droom volgen.
Maak eerst
de droom wakker,
daarna mij.

*Ik heb namelijk ook een legpuzzel van 1500 stukjes gekregen die ook dan ingekopt dient te worden. Gelukkig heb ik daarvoor van mijn moeder hele geschikte technieken geleerd (eerst de hoekjes vinden, dan het frame leggen, de stukjes sorteren op kleur en in verschillende bakjes doen, de rest is dan kinderspel).

Eyjafjallajökull II

De krant was vol
van lege luchten

toen het meisje
dat wat moeite
had met letters
voor moest lezen

Eyjafjallajökull
zei ze

alsof het
niets was.

Brug

Gisteren koerste ik met mijn broers van Lexmond naar een camping vlakbij Valkenswaard. Een van de zwaarste colletjes was daarbij de Martinus Nijhoffbrug en net als wanneer ik daar met de auto overheen zoef citeerde ik uit het gedicht De moeder de vrouw van Martinus Nijhoff.
Die ging namelijk ooit eens naar Bommel om de brug te zien en zag de nieuwe brug, twee overzijden die elkaar vroeger schenen te vermijden weer buren worden.

Verder kwam ik niet. (Qua citaat dan, de etappe reed ik gewoon uit)

De moeder de vrouw

Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden
die elkaar vroeger schenen te vermijden,
worden weer buren. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in 't gras, mijn thee gedronken,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd -
laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen dat mijn oren klonken.

Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Zij was alleen aan dek, zij stond bij 't roer,

en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.
Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.

Geluk

Rutger Kopland vond ik pas cool toen ik hem hoorde voordragen. Dat was tijdens de poëzieles van meneer Smulders in het tweede jaar van mijn studie. Ik kocht vervolgens de verzamelbundel Geluk is gevaarlijk en zette die na het lezen van een aantal gedichten in de kast.

Het laatste gedicht van de bundel heet: Wat is geluk. Het antwoord daarop is niet wat je gezien de titel van de bundel verwacht.

Wat is geluk

Omdat het geluk een herinnering is
bestaat het geluk omdat tevens
het omgekeerde het geval is,

ik bedoel dit: omdat het geluk ons
herinnert aan het geluk achtervolgt het
ons en daarom ontvluchten wij het

en omgekeerd, ik bedoel dit: dat wij
het geluk zoeken omdat het zich
verbergt in onze herinnering en

omgekeerd, ik bedoel dit: het geluk
moet ergens en ooit zijn omdat wij dit
ons herinneren en dit ons herinnert.

--

Maar dan die stem dus. Tussen de vage youtube filmpjes kwam enkel deze in de buurt van een aardige geluidsopname.

Elf

Duits vind ik een mooie taal en dat komt door Goethe. Bij de lessen literatuur op de middelbare school was Sturm und Drang mijn favoriete stroming, al zou ik nu nog weinig zinvols over de inhoud ervan kunnen melden. Ik heb nog lang niet alles van Goethe gelezen, maar alles dat ik las, vond ik vet. Naast Die Leiden des jungen Werther en het gedicht Prometheus is dat het gedicht Erlkönig: beangstigend, treurig en op muziek gezet door Schubert.