Willink

Vandaag in het Centraal Museum kwam ik met mijn beperkte kennis van kunst tot de conclusie dat Carel Willink een van mijn favoriete schilders is. Een paar maanden geleden zag ik onder meer onderstaand schilderij van hem in het Scheringa Museum voor Magisch Realisme.


Vandaag vond ik weer een schilderij mooi en dacht dat het weleens van Willink kon zijn. Dat bleek het geval en zo kwam ik tot mijn conclusie.


(Hoewel de enorme rijen bij de ingang van het museum anders deden vermoeden, hadden T. en ik de zalen voor ons zelf. Iedereen ging naar de tentoonstelling met werk van Viktor & Rolf. Wij niet.)

Ilovit

Toen ik in 2000 als eerstejaars voor het eerst in Tivoli kwam, hoorde ik Shiny Happy People. Dat was destijds mijn lievelings. Een nummer dat niet gedraaid werd in dorpsdisco's en Brothers in Bunnik en ik dus nog nooit tijdens het uitgaan had gehoord.



Toen ik de tweede of derde keer in Tivoli kwam wees vriend A. mij op wat er gebeurt als je Tivoli omdraait.

Juist ja.

Drogreden

Het gonst van de geruchten dat Michelle Obama zwanger zou zijn. Dat maakt mij allemaal niet zoveel uit. Ik vind vooral de redenering die de Telegraaf hanteert om het gerucht aannemelijk te maken interessant.

'Het Witte Huis wil naar verluidt geen commentaar geven, maar de zoekterm 'Michelle Obama pregnant' werd al honderdduizenden keren ingetikt op Google Search en dat geeft toch te denken...'

Bowlen

Ik denk dat je een heel leuk leven hebt als je Sander van de Pavert heet en Lucky TV hebt bedacht.

Ravioli

Het is dat ik 'alsof er een engeltje op je tong piest' een vreselijke uitdrukking vind, anders zou ik dat hier schrijven over de hemelse ravioli die ik gisteren heb gegeten.
Dus: als je toch in Amsterdam bent, en toch in de Nes rondloopt: eet dan Ravioli al formaggio caprino con salsa di zucca* in restaurant Mappa.

*Geitenkaasravioli met pompoensaus, andijvie, gegrilde pancetta en geroosterde amandelen

Drie wijzen

Na de eerste anderhalve minuut van El Cant dels ocells en de mededeling dat er in het half uur dat volgde niet veel meer gebeurde, is het vast te begrijpen dat ik vertrok uit de bioscoopzaal. In navolging van de twee filmkenners/-journalisten waarmee ik de film op het IFFR bezocht. (Waarmee ik dus wil zeggen dat ik heus geen cultuurbarbaar ben).

Somersault in a Coffin, een prijswinnende Turkse film over een autodief in Istanbul zat ik wel helemaal uit. Maar niet van harte.

Oude man

He had sailed for two hours resting in the stern and sometimes chewing a bit of the meat from the marlin, trying to rest and to be strong, when he saw the first of the two sharks.
'Ay,' he said aloud.

Een paar dagen geleden had ik geen idee waar The Old Man and the Sea over gaat. Drie treintripjes later had ik dat wel. En daar ben ik erg blij mee.