woensdag 14 september 2011

dinsdag 6 september 2011

Kus

Nonchalant tegen een muur leunend stond ik gisteren in de nabijheid van de Dam op F. te wachten. Zij kwam terug uit haar werk, ik had de boodschappen gedaan. Precies zoals het hoort dus.
In de verte zag ik haar al. Toen ze op een paar meter afstand van mij was, zag ze mij ook. Ze lachte. Ik stapte op haar af en keek daarbij niet naar links en niet naar rechts. Midden op de stoep kuste ik F. (Uiteraard iets langer dan strikt noodzakelijk, omdat ik weet dat F. dat niet zo leuk vindt).
Achter mij moest een groep Japanse toeristen vol in de remmen. Eentje begon er te lachen, een ander volgde.
F. en ik draaiden ons om, om dwars door de groep toeristen heen naar huis te lopen.
Achter ons was inmiddels de hele groep in lachen uitgebarsten. 'Halalalalaaladhdoelelesb ddoieelekeelslsl leejajaklalee' zeiden ze tegen elkaar.
Wat waarschijnlijk zoiets betekent als: 'zag je dat? Dat waren twee vrouwen! Die met elkaar zoenden! Midden op straat!'
U begrijpt: vrolijker kon onze avond niet beginnen.

dinsdag 2 augustus 2011

Bin Laden The Movie

Een journalistiek verhaal dat je op het puntje van je stoel laat zitten, deze week in the New Yorker: Getting Bin Laden: What Happened That Night in Abbottabad. Nicholas Schmidle beschrijft in 8422 woorden hoe Bin Laden gepakt werd, wat eraan vooraf ging en wat er daarna gebeurde. Tot in detail. En juist die details - de sandwiches van Costo die ze in het Witte Huis aten, de nine holes of golf die Obama nog speelde voor de inval, de rondrennende kippen en koeien bij de compound - maken dat het verhaal een spannende speelfilm lijkt.

Die details, én de moed van die mannen.

Fearing that one or both women were wearing suicide jackets, he stepped forward, wrapped them in a bear hug, and drove them aside. He would almost certainly have been killed had they blown themselves up, but by blanketing them he would have absorbed some of the blast and potentially saved the two SEALs behind him.

Een speelfilm met een mooi einde.

Before the President returned to Washington, he posed for photographs with each team member and spoke with many of them, but he left one thing unsaid. He never asked who fired the kill shot, and the SEALs never volunteered to tell him